Άσος στο ημίχρονο, δύο τελικό

του Φώτη Γεωργελέ

Άσος στο ημίχρονο, δύο τελικό. Η συνθηματική φράση θα μπορούσε να είναι και ο γενικός τίτλος για όλο το δημόσιο διάλογο. Δεν έχει σημασία τι λέμε, τι υποστηρίζει ο καθένας, τι φαίνεται, το αποτέλεσμα στο τέλος είναι πάντα άλλο, κρυμμένο, αντίθετο. Όταν πριν λίγους μήνες παρακολουθούσαμε τα επεισόδια στα γήπεδα, συζητούσαμε για το «πρόβλημα του χουλιγκανισμού». Τώρα μας απασχολούν τα «στημένα ματς» και οι συμμορίες που στοιχηματίζουν σ’ αυτά. Κάνουμε δηλαδή αυτό που κάναμε πάντα, αποφεύγουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, να βρούμε τις πραγματικές αιτίες, να περιγράψουμε το πρόβλημα ώστε να συμφωνήσουμε τις λύσεις. Όλα είναι επεισόδια, παρεκτροπές της ανθρώπινης συμπεριφοράς, εγκληματικές ενέργειες. Ένας πρόεδρος εδώ, ένας ντοπαρισμένος αθλητής εκεί, ένας εφοριακός που κατηγορείται για αθέμιτο πλουτισμό, ένα σωματείο που επιχορηγείται από τον εργοδότη του. Η δικαιοσύνη θα πατάξει τη διαφθορά…
Όμως στην πραγματικότητα δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ποδοσφαιρικό ζήτημα, δεν αντιμετωπίζουμε μια απλή υπόθεση παρανομίας. Έχουμε ένα πρόβλημα οικονομικού μοντέλου, αντιμετωπίζουμε το ίδιο ακριβώς πρόβλημα που συναντάμε παντού, αυτό που μας οδήγησε στη χρεοκοπία: τον κρατισμό, τον παρασιτισμό, τη διαπλοκή, τη διαφθορά ως μέσο διανομής πλούτου.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε ποδόσφαιρο. Δεν έχουμε επιχειρήσεις που παράγουν το προϊόν-ποδοσφαιρικό θέαμα, που εξαρτώνται από την ποιότητα του θεάματος για να προσελκύσουν θεατές, δηλαδή έσοδα. Ο αθλητισμός είναι κρατικοδίαιτος, το ποδόσφαιρο είναι μια δημοφιλής μηχανή παραγωγής προσόδων. Το ποδόσφαιρο είναι μια λαϊκής αποδοχής φάμπρικα λεηλασίας του δημόσιου χρήματος. Η ζημιογόνα ΕΡΤ μπορεί να κάνει αυτό που δεν κάνουν ούτε τα ιδιωτικά κανάλια, να χρηματοδοτεί με 30 εκατομμύρια το χρόνο τις μεγάλες ομάδες, τους μεγάλους επιχειρηματίες δηλαδή της χώρας. Ο ΟΠΑΠ να επιχορηγεί, η Γ.Γ. Αθλητισμού να επιδοτεί, οι ΔΕΚΟ να διαφημίζονται στις φανέλες. Τα ασφαλιστικά ταμεία δεν απαιτούν τις εισφορές, οι εφορίες δεν εισπράττουν τους φόρους, τα δικαστήρια δεν επιβάλλουν ποινές, οι αρχές δεν εφαρμόζουν τους κανονισμούς και οι κυβερνήσεις με χαριστικές διατάξεις κάθε φορά παρακάμπτουν τους νόμους ώστε να συνεχίζεται η λεηλασία. Επιτρέπουν στις ομάδες να σβήνουν τα χρέη τους, τους τα χαρίζουν, δημιουργούν άρθρα 99 γι’ αυτές, ώστε άμωμες και άσπιλες με καινούργια ονόματα, Νέοι Πανιώνιοι, Νέες Καβάλες, να μηδενίζουν το κοντέρ και να συνεχίζουν.