Ιδιωτικοποιήστε την εκκλησία τώρα

του Αλ. Παλαμίδη

Το συγκεκριμένο άρθρο είναι ένα από αυτά που θέλω καιρό να γράψω. Παρόλα αυτά λίγο το γεγονός ότι πάνω κάτω όλα έχουν ειπωθεί, λίγο το γεγονός ότι ήλπιζα (ο αφελής…) η τρόικα (προσοχή δεν λέω η κυβέρνηση – δεν είμαι τόσο αφελής) να θελήσει να βάλει λίγο το χεράκι της στο βάζο με το «ιερό» μέλι με έκαναν να το αναβάλω συνεχώς.  Ο καιρός όμως πέρασε, από το μνημόνιο 1  πάμε εντός των ημερών στο μνημόνιο 2 και το ιερό μέλι συνεχίζει να διανέμεται και να αναπαράγεται εντός μονών, εκκλησιαστικών μκο και offshore / real estate εταιριών.

Η αλήθεια είναι ότι η αρχική καλή πρόθεση του πρωθυπουργού (από καλές προθέσεις και υποσχέσεις άλλο τίποτα αυτός ο άνθρωπος- στην υλοποίηση μας τα χαλάει λίγο – ποιόν μου θυμίζει – ποιόν μου θυμίζει;)  για μια ευνοϊκή (προς την εκκλησία) φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας θα μπορούσε να αποτελέσει ένα δειλό πρώτο βήμα.  Δυστυχώς, η συνέχεια όπως ίσως ξέρετε έληξε ακόμη ευνοϊκότερα, μειώνοντας τη φορολογία για τις δωρεές σε ναούς από 10% και 5% σε 1% και 0.5% αντίστοιχα.

"η εκκλησιαστική περιουσία είναι δημόσια περιουσία και

ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί και να αξιοποιηθεί"

Το τελικό πλήγμα στην όποια αισιοδοξία (είπαμε αφελής και φύση αισιόδοξος) είχα, το έδωσε η τοποθέτηση Ευ. Βενιζέλου στο υπ. Οικονομικών. Εκτός από τους φύση αδιόρθωτους πρασινοφρουρούς (η αισιοδοξία μου για το μέλλον αυτής της χώρας  μειώνεται εκθετικά όσο το άρθρο προχωράει) που πανηγύριζαν λες και ξαναήρθε το ‘81, μία άλλη κοινωνική ομάδα ή, αν θέλετε πιο ορθά, συντεχνία πανηγύριζε. Δείτε εδώ για λεπτομέρειες.

Η συντεχνία των παπάδων έχει τα χειρότερα χαρακτηριστικά των δημόσιων υπαλλήλων: Είναι αργόμισθοι (εργάζονται μια/δυο μέρες τη βδομάδα), παίρνουν φακελάκια (σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες, τρισάγια κτλ)  και σε εξυπηρετούν έχοντας το ύφος  χιλίων καρδινάλιων (από ότι φαίνεται δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο…)

Μέρος λοιπόν αυτής της συντεχνίας, κατέβηκε με τις ευλογίες και τα μισθωμένα πούλμαν του Αμβροσίου στο Σύνταγμα, για να αγανακτήσουν παρέα με το πλήθος που αντίθετα με μια ελπίδα που έτρεφα (είπαμε φύση αισιόδοξος) τους  επιδοκίμασε,  χειροκρότησε και τους καλώς όρισε στην «επανάσταση του έθνους». Έκτοτε κάθε φορά που περνάω από εκεί, όλο και κάποιοι ρασοφόροι κυκλοφορούν ανάμεσα στο πλήθος, ευλογώντας τον αγώνα του ενάντια στους Φράγκους που θέλουν να αλώσουνε την πόλη…

Νίκος Δήμου: 11 Πράγματα που δεν ξέρουμε...

...και άρα μπορούμε να τα συζητάμε αδιάκοπα!

1. Υπάρχει Θεός;

Δεν έχουμε καμία τελεσίδικη λογική απόδειξη για την ύπαρξη Θεού ή Θεών. Όλες οι αποδείξεις καταρρίφθηκαν από τον Κάντ κι έκτοτε δεν αναβίωσε καμία τους (παρά μόνο σε ορισμένα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια θρησκευτικών). Οι αποδείξεις αναφέρονταν στην παραδοσιακή έννοια του Θεού όπως την διαμόρφωσαν οι μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ). Σύμφωνα με αυτές ο Θεός ήταν ο δημιουργός του κόσμου, άναρχος, παντοδύναμος και πανάγαθος.

Το ερώτημα αν υπάρχει κάποια αφηρημένη κοσμολογική δύναμη, απρόσωπη και αδιάφορη προς τα ανθρώπινα (όπως έλεγε ο Επίκουρος) ανήκει στο χώρο των φυσικών επιστημών – αλλά ούτε από εκεί έχει προκύψει κάποια ένδειξη.

Γνωρίζοντας την αδυναμία λογικής απόδειξης ο Πασκάλ επικαλέστηκε το συναίσθημα. «Η καρδιά έχει τη δική της λογική που η λογική δεν την γνωρίζει». Όμως το συναίσθημα, η διαίσθηση, η πίστη, είναι εντελώς υποκειμενικά. Μία λογική απόδειξη δεσμεύει και τους άλλους – αλλά το τι νιώθω, αφορά μόνον εμένα.

Ένα σόφισμα που χρησιμοποιούν οι πιστοί είναι να ζητάνε απόδειξη για την μη ύπαρξη του Θεού. Αλλά μόνο η ύπαρξη αποδεικνύεται – δεν είναι λογικά δυνατόν να αποδείξεις πως κάτι δεν υπάρχει. Τα μη υπαρκτά είναι εξ ορισμού άπειρα…

2. Υπάρχει «Σχέδιο»;

Ναι, θα έλεγε ο Δαρβίνος, υπάρχει μία λογική στην εξέλιξη των ειδών – αλλά αυτή είναι αιτιολογική και όχι τελεολογική. Κατευθύνεται δηλαδή από τις αιτίες κι όχι από τους σκοπούς. Κάτι αλλάζει επειδή αλλάζουν οι συνθήκες και για να επιβιώσει ένα ον πρέπει να προσαρμοστεί σε αυτές. Έτσι λοιπόν η ζωντανή έμβια ύλη (άρα και ο άνθρωπος) υπακούει, όπως και η ανόργανη, σε ένα αιτιοκρατικό πλάνο. Οι οπαδοί του ευφυούς σχεδιασμού (intelligent design) προσπαθούν να εισάγουν την έννοια του Θεού από την πίσω πόρτα, υποστηρίζοντας ότι η εξέλιξη κατευθύνεται, βάσει σχεδίου, από μία ανώτερη δύναμη προς ένα τελικό σκοπό. Ως τώρα δεν εμφανίστηκε ούτε μία επιστημονική ένδειξη για αυτή την άποψη.

Τα ράσα κάνουν τον παπά στη Μύκονο

...αλλά στοιχίζουν λίγο ακριβά

του Μάρκου Σαρακίνη

Ενώ ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους παραμένει για την ελληνική κοινωνία ένα μαξιμαλιστικό αίτημα, ο εναγκαλισμός τους αντίθετα φτάνει μέχρι το σημείο μια δημοτική αρχή να βάζει τα έξοδα για την ένδυση ενός μητροπολίτη.

Με επιστολή του στο δήμαρχο Μυκόνου, ο πρωθιερέας του μητροπολιτικού ναού της Μυκόνου, ζήτησε να τιμήσει ο δήμος το μητροπολίτη του, Δωρόθεο. Μάλιστα είχε και έτοιμη την πρόταση για την αγορά λαμπρής αρχιερατικής στολής, κοστολογημένη στο «ευτελές» ποσό των 10χιλιάδων ευρώ.

Τελικά, κατά πλειοψηφία (14 υπέρ, 7 κατά) το δημοτικό συμβούλιο αποφασίζει να συνδράμει στην ενδυμασία του μητροπολίτη.

Ύστερα από τις διαφωνίες δημοτικών συμβούλων, που ανέδειξαν το θέμα κι έκαναν λόγο για πρόκληση σε εποχή κρίσης, όπως η δημοτική σύμβουλος της Κίνησης Ενεργών Πολιτών, αλλά και έπειτα από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, ο δήμαρχος Αθανάσιος Κουσαθανάς-Μέγας αναδιπλώθηκε.

Ξεκαθάρισε μάλιστα πως ο μητροπολίτης αρνήθηκε την προσφορά, αρκούμενος στην αγάπη του κόσμου. Ίσως να είχε προηγηθεί παρέμβαση του -κατά γενική ομολογία σεμνού- αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου.

Ποια φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, ποια φιλανθρωπική αποστολή της Εκκλησίας; Ποιος είπε αλήθεια, ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον ένα;

Εδώ το κράτος ήταν έτοιμο να δώσει αυτό το δεύτερο χιτώνα και μάλιστα στην προνομιακή τιμή των 10 χιλιάδων ευρώ.

(από τη "LifO")

Stephen Hawking: "Ο Παράδεισος είναι ένα παραμύθι για όσους φοβούνται το σκοτάδι"

από τη "Lifo"

“Ο εγκέφαλος είναι ένας υπολογιστής. 

Δεν υπάρχει μετά θάνατο ζωή για χαλασμένα κομπιούτερ”

Η πεποίθηση ότι ο ουρανός ή η μετά θάνατον ζωή, μας περιμένει είναι ένα "παραμύθι" για αυτούς που φοβούνται το θάνατο, δηλώνει ο αστροφυσικός Stephen Hawking σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Guardian. Ο επιστήμονας που στα 21 του διαγνώστηκε με νευρομυϊκή διαταραχή και από τότε παραμένει καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι, δηλώνει στην εφημερίδα ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τη στιγμή που ο εγκέφαλος σβήνει. 

Η ανίατη ασθένεια από την οποία πάσχει και που σύμφωνα με τους γιατρούς θα τον σκότωνε λίγα μόλις χρόνια μετά την εκδήλωση της, τον οδήγησε όπως κατά καιρούς έχει πει, να απολαμβάνει περισσότερο τη ζωή παρά το γκρίζο σύννεφο που κρέμεται πάνω από το μέλλον του. 

"Έχω ζήσει με την προοπτική ενός πρόωρου θανάτου για τα τελευταία 49 χρόνια. Δεν φοβάμαι το θάνατο, αλλά και σε καμία περίπτωση δεν βιάζομαι να πεθάνω. Έχω πολλά πράγματα να κάνω ακόμα» λέει. Όταν ρωτήθηκε πως πρέπει να ζούμε απάντησε: “Πρέπει να αναζητούμε τη μεγαλύτερη αξία στις δραστηριότητες μας”. 

Ο Hawking που τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε υποστηρίξει ότι το σύμπαν δεν δημιουργήθηκε από το Θεό, έρχεται τώρα να δώσει το τελικό χτύπημα στις θρησκείες που “επενδύουν”, πάνω στο αναπόφευκτο. «Θεωρώ τον εγκέφαλο σαν έναν υπολογιστή που θα σταματήσει να λειτουργεί, όταν τα διάφορα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή για χαλασμένα κομπιούτερ. Αυτά είναι παραμύθια για όσους φοβούνται το σκοτάδι" λέει.

"Τιμωρία από τον Θεό το Τσερνόμπιλ"

Η απόλυτη παράνοια της εκκλησίας και του θρησκευτικού δογματισμού... κι όχι από κάποιον περιθωριακό πάστορα του αμερικάνικου νότου, αλλά από τα χείλη ορθόδοξου Πατριάρχη.

Σε ιδιαίτερα σκληρές δηλώσεις προχώρησε ο Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κύριλλος, χαρακτηρίζοντας ως τιμωρία Θεού προς τους αμαρτωλούς το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ. Πρόσθεσε μάλιστα ότι η θυσία τόσων ανθρώπων συνέβαλε στην εξιλέωση για τις αμαρτίες.

"Η πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ είναι μια τιμωρία από το Θεό που θα επιτρέψει στην ανθρωπότητα να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες της", δήλωσε την Τετάρτη.

"Ο Κύριος θα μπορούσε να σταματήσει το χέρι του φορέα που ήταν υπεύθυνος για τον αντιδραστήρα, ο οποίος διέπραξε αυτό το τρομερό λάθος, αλλά το άφησε να συμβεί", δήλωσε ο Κύριλλος σε ομιλία του σε ένα μοναστήρι στο Κίεβο, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφάξ. "Πολλοί άνθρωποι μπορεί έτσι, με το θάνατό τους, να συνέβαλαν στην εξιλέωση από τις αμαρτίες", συνέχισε.

Ο Πατριάρχης, ο οποίος έκανε την Τρίτη λειτουργία στη ζώνη αποκλεισμού γύρω από την κατεστραμμένη μονάδα, εκτίμησε ότι η θεία βούληση ήταν "παρούσα" στην καταστροφή του Τσερνόμπιλ, η "καταστροφή του, έγινε μια μεγάλη ηθική πρόκληση για χιλιάδες ανθρώπους".

"Η τραγωδία του Τσερνόμπιλ έδειξε ότι η "ηθική ευθύνη" του ανθρώπου πρέπει "να αυξάνεται ταυτόχρονα με τη δύναμή του που συνδέεται με την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών", υποστήριξε ακόμη ο Κύριλλος.

Theocracy

από το "ελληνάκι"

Πολλές φορές εμπλεκόμαστε σε προβληματισμούς και αντιπαλότητες για διάφορες λεπτομέρειες που επηρεάζουν τη ζωή μας στην Ελλάδα, και ξεχνάμε να δούμε και να εστιάσουμε σε βαθύτερες αιτίες. Για παράδειγμα ξεχνάμε, πως αν θέλουμε όντως να μιλάμε για ανάπτυξη πολιτισμική και κοινωνική άρα και οικονομική, μας οφείλουμε ακόμα έναν Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και μία Βιομηχανική Επανάσταση˙ φαινόμενα τα οποία επηρέασαν τις ρίζες ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού και τα οποία εμείς αγνοήσαμε επιδεικτικά όταν συνέβαιναν.

Και φυσικά συνεχίζουμε να τα αγνοούμε ως μη γενόμενα, αφού καταστάσεις όπως ο διαχωρισμός Κράτους-εκκλησίας, η φορολόγηση της εκκλησίας με ευνοϊκούς όρους και εν τέλει το γεγονός ότι το σύγχρονο ελληνικό Κράτος παραμένει άρρηκτα προσκυνημένο στα ράσα παρέχοντας ένα ιδιαίτερο σύνολο διαπλεκόμενων συμφερόντων δεν φαίνεται να απασχολούν πολλούς. Ακόμα και οι πιο «ανοιχτόμυαλοι επαναστάτες» παραγνωρίζουν το γεγονός ότι όταν κάνουν πορείες στη Βουλή για να κράξουν το Κράτος, λίγα τετράγωνα πιο πέρα, μέσα στην ησυχία και τα γλυκά τιτιβίσματα του Κολωνακίου, στη Μονή Πετράκη, οι business του σκοταδισμού συνεχίζουν as usual.

Βέβαια για να συνεχίσει η μπίζνα του σκοταδισμού, πρέπει να σιγουρευτείς ότι το ποίμνιό σου παραμένει αριθμητικά σταθερό ή έχει έστω αυξητικές τάσεις. Διαφορετικά τα μαθήματα ψευδοηθικής, ανασφάλειας, υποταγής, ενοχής, ασεξουαλικότητας, μοιρολατρείας, νεκρολαγνείας, παραλογισμού και μεταφυσικής που διδάσκεις πάνε στο βρόντο. Φυσιολογική ήταν λοιπόν η αντίδραση σύσσωμης της μαυροφόρας πλέμπας πριν μερικούς μήνες όταν το Υπουργείο Παιδείας και Αστρολογίας ανακοίνωσε ότι στο «νέο Λύκειο» το μάθημα των θρησκευτικών θα είναι πλέον προαιρετικό.

Η μεγαλύτερη νοητική αντίφαση της ανθρωπότητας, σε τίτλο υπουργείου!

από το "ελληνάκι"

 Ως γνωστόν, ο επίσημος τίτλος του υπουργείου που είναι υπεύθυνο για την παιδεία στην Ελλάδα είναι: «Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων». Επειδή με αντιφάσεις που βγάζουν τόσο μάτι και ειδικά αυτές που αφορούν την παιδεία, δεν έχω ιδιαίτερα καλές σχέσεις, έκανα μία σύντομη έρευνα για να δω ποιοι είναι οι επίσημοι τίτλοι των υπουργείων παιδείας σε άλλες χώρες. Για να καταλάβω δηλαδή, τι αντίληψη υπάρχει για την παιδεία σε άλλους πολιτισμούς.

Ας ξεκινήσουμε με κάποιες ευρωπαϊκές χώρες.

Αυστρία:
Υπουργείο Επιστήμης και Έρευνας
Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung

Γαλλία:
Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας
Ministre de l'Éducation nationale, de l'Enseignement supérieur et de la Recherche

Γερμανία:
Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας
Bundesministerium für Bildung und Forschung

Αιρετικές αλήθειες και μύθοι του 1821...

του Νίκου Γ. Σακελλαρόπουλου, από το "gr post"

Σε διάλεξή του στους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, χαρακτήρισε, προ μηνών, τους επαναστάτες του 1821 «ένα μάτσο αδαείς χωρικούς…», ενώ τόνισε ότι «μετά από την απελευθέρωση ψήφιζαν οποιονδήποτε θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους (συγγενείς, γνωστούς, φίλους), λογική που διατηρείται μέχρι σήμερα».

Όσα είπε ο πληθωρικός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ξεσήκωσαν αχό και έγιναν πρώτο θέμα σε τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες. Μια προσεκτική, όμως, μελέτη της ιστορίας, αποδεικνύει ότι ο Πάγκαλος δεν είχε, εν πολλοίς, άδικο. Είναι βέβαιο, ότι η ελληνική ιστορία έχει γραφτεί στρεβλωμένα κι έτσι την έχουμε μάθει γενιές και γενιές Ελλήνων. Το πιο χαρακτηριστικό σημείο είναι, ότι έχουμε ηρωοποιήσει και τιμάμε πρόσωπα, τα οποία σαφώς και δεν άξιζαν τέτοια τιμή. Πρόσωπα που είχαν – αν μη τι άλλο- θολό ή σκοτεινό παρελθόν και ζωή που επ’ ουδενί μπορούν να χαρακτηριστούν ήρωες. Η δε πολιτική ζωή τους, ήταν πλήρης ιδιοτέλειας που …χαρακτηρίστηκε ηρωισμός! Ακόμη και θρύλοι – όπως του Κρυφού Σχολειού- από πουθενά δεν προκύπτει ότι ήταν έτσι όπως έμειναν και γράφτηκαν στην ιστορία.

Θα επιχειρήσουμε μια όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένη καταγραφή κάποιων από εκείνους που η ιστορία μας καταγράφει ως ήρωες. Δεν έχουμε πρόθεση να απομυθοποιήσουμε κανέναν, παρά μόνο να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η ιστορία που μας διδάσκουν έχει πάμπολλες στρεβλώσεις και αναλήθειες.